Het gelegenheids Provinciaal Voetbalkampioenschap van 1e afdeeling van vorig seizoen dat alhoewel geslaagd geen voldoende afwisseling bood, moest voor het huidige voetbalseizoen 1916-17 voor een tornooi tussen de Brabantse en Antwerpse eersteklassers plaats maken.

Het feit dat het voor de Antwerpse clubs op die wijze wederom mogelijk werd de beste elftallen uit de hoofdstad aan 't werk te zien, was ontegenzeggelijk verblijdend en het was dan ook zeer verklaarbaar, dat de eerste maanden het aantal toeschouwers dat van 't vorig jaar overtrof. Nochtans was niet iedereen gelukkig met deze nieuwe formule. Eerst en vooral lagen de verplaatsingskosten zo hoog dat er voor de clubs niet aan te denken viel om zoals vorig jaar een percentage aan liefdadige werken af te staan. De derde zondag elke maand moest daarom speciaal voor liefdadigheidsmatchen voorbehouden worden en, zoals later zou blijken, dat deze niet altijd de nodige belangstelling opwekte om het gewenste doel te bereiken. Vervolgens moesten enkele degelijke clubs, zoals Berchem Sport, St-Ignatius S. C. en anderen die niet aan het tornooi van 1° afdeeling konden deelnemen, overgaan tot inrichting van een tweede provinciaal tornooi, en dat kende door de al te grote mededinging der eersteklassers maar een matige bijval. De matchen werden geleid door Brusselse scheidsrechters, en al waren deze van betere klasse als de Antwerpse fluitartisten te noemen, toch liet de leiding soms heel wat te wensen over. Het speelgehalte zelve was altijd niet van de beste, wel waren er best mooie ontmoetingen bij maar soms werd er ook duchtig aan knoeiwerk gedaan dat ze ons onwillekeurig aan de tijd herinnerden, toen we ook nog met het balletje leerden om te gaan.

Het speelgehalte, de geldelijke opbrengst, de bijval kortom, was niet in verhouding tot de hoge getroostte geldelijke opofferingen. Union S. G. dat overwinnaar werd zonder er maar een enkel puntje bij ingeschoten te hebben, is het elftal dat ook het beste en vooral het regelmatigste is en daarom door de toeschouwers het gretigst aan 't werk gezien werd.

Beerschot A. C. had samen met Racing C. M. wel de meeste tegenslagen en moest telkens, om steeds andere oorzaken, hun beste spelers vervangen zodat de weinig benijdde verworven rangschikking, niet anders dan aan de omstandigheden te wijten was. Het tot dan toe nog steeds ruwe R. C. M. zag zich zelfs genoodzaakt de strijd op te geven.